Ritske’s weg naar de Ironman 70.3 in Jönköping

Het is eind augustus 2018 en ik zit samen met een groep vrienden in Allgäu in zuid Duitsland voor de deelname aan de KULT triatlon. Het is één van onze A-races dit seizoen en voor mij de tweede halve triatlon ooit. Ik voel me goed voorbereid voor de race omdat ik ook al langer train voor de marathon in Berlijn, die een maand later plaatsvindt. M’n vrienden trainen al wat langer en meer consistent, David heeft zich daarmee zelfs weten te kwalificeren voor de wereldkampioenschappen in Zuid Afrika.

Iedereen uit het groepje weet de race in Allgäu tot een goed einde te brengen. De dagen die we er daarna nog verbrengen, benutten we om uit te rusten en plannen te smeden voor het nieuwe seizoen. Daarbij valt het oog op de Iron Man 70.3 race in Jönköping – Zweden, die plaatsvindt op 7 juli 2019.

Korte tijd nadat we weer thuis zijn melden we ons aan en kunnen we beginnen met het maken van een trainingsschema. Ik heb hier 0 ervaring mee en besluit het boek “the triathlete training bible” van Joe Friel aan te schaffen. Vol goede moed ga ik hiermee aan de slag, maar na een tijdje begint het vuur toch weer wat te doven. 

Dan op een dag in januari krijg ik bericht van David, hij heeft z’n opleiding tot triathlon coach afgerond en is laaiend enthousiast om triatleten te gaan trainen. Hij biedt aan om mij richting Jönköping te gaan coachen, ik maak van deze mogelijkheid graag gebruik. Ik krijg een intakeformulier toegestuurd en moet een tiental vragen beantwoorden. Nog geen week later krijg ik al opdrachten om trainingen uit te voeren zodat mijn omslagpunt voor alle drie de disciplines kan worden bepaald. 

“Je moet 30 minuten lang zo snel mogelijk lopen, het liefst op een vlak stuk met weinig wind”. Zo gezegd, zo gedaan, de Theresienwiese (waar het Oktoberfest onder andere wordt georganiseerd) wordt in gedachten mijn atletiekbaan en ik probeer 30 minuten lang zo snel mogelijk rondjes te lopen. Helaas staat er op deze dag toch nog wel een briesje en hier en daar is het wat glad. Toch krijg ik het redelijk voor elkaar en m’n omslagpunt wordt bepaald op ongeveer 4:20 min/km. Vergelijkbare tests worden uitgevoerd voor zwemmen en fietsen en een week later komt David met het eerste weekschema op de proppen. 

Trainen in winterse omstandigheden

“Ik heb je schema geupload in Trainingpeaks, succes!”. Er komen termen en afkortingen voorbij waar ik nog niet van gehoord heb en het is even wennen. Het contact met David is soepel, de trainingen mogen voor m’n gevoel echter wel wat zwaarder. “Dat komt nog wel, we bouwen het langzaam op om een goede basis te leggen en blessures te voorkomen”. Ik leg me erbij neer en volg netjes de trainingen die week na week in m’n schema verschijnen. Vooraf hebben we de afspraak gemaakt om alle disciplines 2 keer per week aan de orde te laten komen.

De eerste week

De seizoenstart komt dichterbij en ik merk dat de trainingen intensiever worden. Er staan meer intervaltrainingen op het programma en de eerste lichte koppeltrainingen worden zondags voltooid, “voor het gevoel”. Het voelt nog onwennig maar ik maak mezelf tijdens het loopdeel wijs dat dit er even bij hoort. 

Eind april staat dan de eerste wedstrijd op het programma, mijn allereerste duatlon. Ik probeer redelijk vooraan te starten maar zie na een paar kilometer de eerste lopers al aan de horizon verdwijnen. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik ver boven m’n omslagpunt zit. Ik houd even in, met de fietsronde en het tweede loopdeel in gedachten. Achteraf merk ik dat het niveau toch wel vrij hoog ligt en dat neem ik als troost voor het ‘gemiddelde resultaat’ wat de uitslag betreft. Desondanks ben ik erg tevreden met mijn tijd. Het commentaar van David: “je loopt nu al bijna 10 kilometer onder de 40 minuten, en dat tijdens een duathlon. Die 40 minuten grens op de 10km ga je dit jaar nog verbreken!” Dat geeft me moed en nieuwe energie voor de volgende trainingsweken.

Die energie is ook hard nodig. Begin mei staat de jaarlijkse trainingsweek op Mallorca voor de deur. In de afgelopen jaren had ik moeite om in dezelfde groep mee te kunnen en fietste ik in een tragere groep. Dit jaar is het doel om ten minste 1 dag mee te fietsen in de snelle groep. Ik kan goed meekomen en naarmate de week vordert begin ik me steeds zelfverzekerder te voelen en doe af en toe een kort stukje mee op kop. Ik kan merken dat ik voornamelijk met het fietsen grote stappen heb gemaakt deze winter. Uiteindelijk fiets ik de hele week mee in de snelle groep en heb alleen bij het allerlaatste klimmetje moeite om het wiel te houden, de tank is dan toch wel leeg. 

In actie op Mallorca

Naast het fietsen kwam in de trainingsweek ook het zwemmen en lopen aan de orde. Dit was voor mij vooral voor het zwemmen heel erg behulpzaam. Zwemmen is mijn zwakste onderdeel en David stelt voor om wat korte video’s in het water te maken, hier valt hem al snel op waar het aan schort en waar mijn schouderblessure mogelijk vandaan komt. Hij geeft me tips waar ik op moet letten in de komende maanden en stelt voor om het aantal keren zwemmen per week weer op te schroeven en veel aan techniek te werken. Na enkele weken gericht trainen voel ik me steeds meer op m’n gemak in het water en verdwijnt de schouderblessure.

Na Mallorca ben ik erg moe en krijg een weekje rust, om vervolgens de eerste triatlon van het seizoen te racen, de Volkstriathlon München. Het water is koud met slechts 15 graden, iedereen wacht zo lang mogelijk op de steiger totdat de wedstrijdleiding 2 minuten voor het startsignaal aandringt om het water in te gaan. Ik ga als één van de eersten van de grote massa het water in en belandt zo precies in het midden van het startveld. Bij de start is het chaos, de zwemmers voor me komen niet weg terwijl de zwemmers achter me zich direct al gaan opdringen, ik zit in de zogenaamde wasmachine. Ik probeer er niet teveel bij na te denken en tracht schoppende benen te ontwijken. 

Geleidelijke opbouw vanaf januari

Vervolgens is het 4 ronden fietsen om de Regatta Anlage, hier kan ik wat plekken goedmaken en wordt slechts zelden ingehaald, dat geeft een goed gevoel. Net als in T1 loop ik in T2 aan mijn plek in de transitiezone voorbij (aandachtspuntje). Vervolgens schiet ik de eerste paar 100 meter van het looponderdeel in kramp. Ik blijf even staan en masseer mijn kuiten op de gevoelige plekken, dit helpt en de volgende paar kilometer loop ik gecontroleerd op het randje van kramp. Daarna wordt het beter en kan ik het tempo nog iets opschroeven. Helaas wordt ik vlak voor de finish klem gezet achter een langzamere loper en mis daardoor op 1,2 seconden de tiende plek in mijn leeftijdsgroep. Toch ben ik tevreden met mijn tijd en heb mijn lesjes geleerd voor de A-race. 

In de weken na de triatlon ben ik wat moe en blijft de intensiteit in de trainingen langzaam toenemen. “Nog een paar weken volhouden, dan komt de taper en ben je klaar voor Jönköping!” Met deze gedachte probeer ik het trainingsschema vol te houden. In de tussentijd heb ik op aanraden nog een vermogensmeter aangeschaft en mag nog even een FTP test uitvoeren. “20 minuten knallen, het liefst op een klimmetje”. Ik voer de test uit op een lichte beklimming, achteraf bleek de klim 16 minuten geduurd te hebben, de opdracht was echter 20. “Had je dit nog wat langer vol kunnen houden?”, vraagt David via Whatsapp. “Ja”, antwoord ik zelfverzekerd. M’n FTP wordt op 325 bepaald, een hele nette waarde volgens David. Ik heb geen idee en neem het maar voor lief. 

De schema’s worden pittiger

Ook de laatste weken in aanloop naar de race in Jönköping zijn erg pittig, ik kijk eens terug naar de weken waar mijn schema begon en herinner me de woorden dat de trainingen nog wat makkelijk waren. Daar is nu absoluut geen sprake meer van. Toch blijf ik het schema zo strikt mogelijk volgen en kijk nu al uit naar het eindresultaat! Nog twee weken te gaan, vandaag vertelde ik David nog dat ik langzaam toch wat zenuwachtig begin te worden. “Nergens voor nodig, je bent in topvorm!”, klinkt het resoluut. Dat geeft vertrouwen. Nu maar hopen dat de goden me gunstig gezind zijn en ik een mooie race ervaring mag hebben in Zweden! Ik heb er zin in! 

Klaar voor de race!

Tot aan de finishlijn! 😉